De stress van een vroeggeboorte verlamt je brein

door | mei 18, 2021

Ik wist wel dat in hele heftige stress situaties je op drie manieren kan reageren. Vechten, vluchten of bevriezen. Nadat ik de shock van de spoedkeizersnede en het gegeven van een levend ‘kindje’ van 680 gram in een couveuse te boven was, werd wel snel duidelijk in welk hokje je mij kon plaatsen, vechten.

Toch was het nuttig geweest als iemand me de theorie achter die zogenaamde “rollercoaster” die op ons te wachten stond ging uitleggen, van tevoren zeg maar. Hoe vaak heb ik die term voorbij horen komen. Met de daarbij behorende meewarige gezichten van de kinderartsen en verpleegkundigen die nog voor mij zorgden, de lactatiekundige die me op gang hielp met de borstvoeding, de mevrouw die ‘s ochtends het ontbijt kwam brengen, al die andere gezichten van mensen die zogenaamd ‘wisten’ wat ik op het punt stond te gaan meemaken. Waarom heeft niemand van hen de moeite genomen te zeggen: psst, tijdens je rollercoaster, zal, hoe hoger de stress, je prefrontale cortex minder goed of niet werken. Dat wil zeggen dat je emotie- en dus gedragsregulering niet goed werkt. Dus neem jezelf niks kwalijk.

Met die theorie had ik meer compassie voor mezelf kunnen opbrengen. Mezelf niet constant afgevraagd waarom ik niet een beetje vriendelijker kon zijn, tegen ziekenhuispersoneel, maar ook tegen de mensen in het Ronald McDonald. Ik voelde me ook stijf staan van iets, het leek soms wel op xtc. Dat gevoel van spanning en knarsende kiezen, tunnelvisie. Maar dan in plaats van een gelukszalig gevoel, het tegenovergestelde. Me meer met m’n kind kunnen bezig houden dan met de confrontatie met m’n eigen kunnen, of liever gezegd niet-kunnen. De gang door de diepe put door dingen die uit het verleden getriggerd werden, die had me bespaard gebleven. Het had me een heleboel schaamte en schuldgevoelens gescheeld. Het had me ook veel sessies bij de therapeut gescheeld.. tijd weg van m’n kind, in een ongezellig kamertje te zitten in het AMC, 40 minuten rijden van thuis, een therapeut uit proberen te leggen hoe ik me voel. Gelukkig had zij compassie en een heleboel begrip. Ze heeft me ook weleens meewarig aangekeken, ja omdat ik bij haar een beerput opende en zij dat allemaal aanhoorde en kon invoelen.

Dat waarschuwen voor die rollercoaster (daar is ‘ie weer) heeft trouwens helemaal geen zin. Je kan iemand niet op een life event voorbereiden met woorden, net zoals je nu een buitenstaander niet kan uitleggen hoe het is geweest op de NICU, hoe het is om te horen dat je kanker hebt en ook niet hoe het is om voor het eerst moeder of vader te worden. Dat is iets dat je ervaart. Emoties kan je niet op een ander overbrengen.

Anouk van der Laan is psychotherapeute, ik sprak met haar over wat de enorme mate van stress tijdens zo’n NICU tijd met je brein doet. Maar zij vertelde mij ook dat EMDR therapie ook mogelijk is voor hele kleine kinderen. Dat het het kind kan helpen couveuse trauma’s te verwerken. Nog nooit eerder heb ik er zo bewust bij stil gestaan dat mijn kind een couveuse trauma kan hebben. Daar is in ieder geval door een kinderarts nog niet over gesproken. Voor mij een eye-opener en een must-listen voor iedereen.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Share This