Jeroen over Liam’s geboorte

door | nov 1, 2021

Er werd aan me gevraagd of ik nog een vader in de podcast wilde? Zeker! Feit is dat moeders mijn mailen, vaders niet. Luisteren doen de vaders wel, dat is opvallend. Wellicht dan dat doet horen ook doet spreken.

Aan een gedegen voorbereiding voor Jeroen’s aflevering ontbrak het niet. Jeroen stuurde mij een lange mail over hoe zijn zoontje Liam thuis veel te snel geboren werd met 29 weken, thuis op de bank. Ook stuurde hij dagboekfragmenten van zijn vriendin Susan. Een bevalling die je bijblijft. Niet alleen vanwege alle commotie rond de bevalling zelf, maar ook vooral de visie van Jeroen zelf. Hij spreekt zich duidelijk uit over de rolverdeling tussen hem en zijn vriendin. Een duidelijk verschil zoals hij het ziet. Hij als coördinator en toezichthouder, Susan voor liefde en zorg.

In mijn eigen NICU ervaring heb ik beide rollen op me genomen. In dat ziekenhuis in Amsterdam heb ik heel wat grenzen verlegd. De grens van kwaliteit van leven, pijngrenzen, van ethiek, moraal, respect, wanhoop maar vooral van energie. Als ik dacht dat ik echt niet meer kon, kon ik nog een stukje verder. Ik leefde maandenlang op ziekenhuis terrein. Dwaalde ‘s nachts door de lange gangen, op die momenten was er ruimte om te ademen. In tegenstelling tot overdag als het wit zag van de doktersjassen. Gehospitaliseerd, dat was ik. Toen me slordigheden op begonnen te vallen op de NICU trok ik m’n wenkbrauwen omhoog, maar toen er echt dingen mis gingen werd ik wakker en wilde alles vanaf dat moment controleren én over alles wat er met Vince gebeurde meedenken. Een groot voordeel ervan vond ik dat met Vince samen was. Ik heb heel wat uren naast z’n couveuse gezeten met m’n handen door de luikjes rustend op z’n rugje of hoofdje. Een dubbelrol dus.

Jeroen vertelt over zijn waakzaamheid over de zorg voor Liam. Het is niet alleen heel herkenbaar voor mij. Het blijkt dat velen wel iets uit zijn verhaal herkennen. Waarom is dat vraag ik me af? Is het zo slecht gesteld met de zorg? Of is de kwaliteit over de afgelopen jaren afgenomen? Verwachten we teveel van de zorg, van artsen? Waarom verwachten we dat alles snel en soepel verloopt en dat artsen altijd een antwoord hebben? Een ding is voor mij zeker: niets is zeker.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Share This