Diëtiste Marlous – Een vrolijke eettafel

door | jan 6, 2022

Toen ik net met de podcast begon dacht men misschien dat het een eendagsvlieg zou zijn, een persoonlijk stoomafblazen van een getraumatiseerde moeder. Dat is niet zo. Maar wat ik zeg of wat ik uitzend is geen wet van Meden en Perzen. Zelfs mijn eigen ervaring niet. Mijn ervaringen zijn ook maar momentopnames geweest waar ik nu over vertel. Alles in het leven zijn momentopnames, gekleurd door je karakter, rugzakje en gemoedstoestand van het moment. Als je Eckhart Tolle moet geloven bestaat er überhaupt maar 1 moment en dat is dit moment.

Dus toen ik Vince’ diëtiste sprak ik in de wandelgangen van het AMC en haar vertelde over het project ‘Waarom eet mijn prematuur zo moeizaam?’ reageerde ze anders dan verwacht, niet volgens de wet van Meden en Perzen. Ze zei dat moeizaam eten geen overkoepelend probleem is van prematuren. Het deed me letterlijk m’n wenkbrauwen fronsen. Had ik dan iets niet goed begrepen? Heb ik Vince’ problemen en de paar ouders van prematuren die ik voor de podcast had gesproken op alle prematuren geprojecteerd? Zelfreflectie, een eigenschap waar ik dankbaar voor ben, als het niet omslaat in onzekerheid. Dat doet het niet. Bovendien is elke ouder die ik bereik met nuttige informatie er een… ongeacht of het wel of geen algemeen erkend probleem is.

Marlous valt snel met de deur in huis. De sonde in de neus van een kindje lijkt misschien klein, maar in verhouding is het net een tuinslang die er in hangt, aldus Marlous. Zelf was die realisatie nog niet zodanig tot me doorgedrongen, tot ze het woord tuinslang gebruikte. Een mooie zwieper aan m’n gedachten die gelijk doorstootten naar alle keren dat Vince geïntubeerd werd. Wat doet dat in godsnaam met een kind? Toen die keer in die kritieke situatie toen hij geen lucht meer kreeg omdat zijn luchtpijpje aan elkaar kleefde. Bruut werd er een beademingsbuis, een stuk dikke dan een sondeslangetje overigens, in z’n keel gegleden. Was hij bij? Hoezeer bewust was hij eigenlijk? Wat doet zo’n invasieve ingreep op het onderbewuste. De bruutheid van het binnendringen, zouden de cellen in zijn mond, tong, keel dit onthouden? Zou hier zijn afkeer zijn ontstaan van het kauwen, van het slikken? Ik begrijp het wel.

Het beste advies dat Marlous me had kunnen geven was: vermijd stress en dwang aan de eettafel. Eerlijk is eerlijk, wij hikten heel erg tegen dwang aan. Als Vince z’n rug naar de lepels met voedsel toedraaide dan draaiden we hem weleens terug. Je wordt gek van frustratie, wanhoop, soms boosheid. Als je al zo ver bent als dwang dan hoeven we het over de stress al helemaal niet meer te hebben. Maar we hebben het helemaal losgelaten. Geen stress of dwang aan tafel. Punt. Vince mag met z’n handen eten, dingen van ons bord pakken, dingen proberen. Als hij geen spaghetti wil eten terwijl het voor z’n neus staat maar vraagt om een banaan? Dan krijgt hij die banaan en zingen we er een liedje bij. Wil hij niks eten? Dan mag hij van tafel. Sinds we dit toepassen gaat hij makkelijker aan tafel zitten en eet hij steeds vaker mee. Dat wil zeggen, zelfs die twee hapjes rijst die zo lastig voor hem zijn.

Doneren

Vond je het een mooie aflevering en vind je Podcast Prematuur een mooi initiatief? Doneer je dan een klein bedrag? Een beetje helpt al heel veel 🙂

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Share This