Als je kindje overlijdt, laat staan twee kindjes

door | jun 18, 2021

Een kind verliezen. Het is iets wat je pas weet hoe dat is als je het doormaakt.

Ik heb me wel geprobeerd het voor te stellen.
Ik ben er ook niet zo ver van uit de buurt geweest om Vince te verliezen tot drie keer toe.

De eerste keer had ik net met hem gebuideld, was nét in het Ronald McDonald aangekomen of ik kreeg een belletje van de NICU. Ik nam luchtig op want ik dacht dat ik iets had laten liggen ofzo. Of ik direct terug kon komen want Vince werd gereanimeerd. Mijn eerste gedachte was dat haal ik nooit meer op tijd. Als er gereanimeerd wordt gaat men ervan uit dat de persoon al is overleden. Dat herinnerde ik me van mijn eerste hulp training.

Ik zat nog in een rolstoel zo na de keizersnede. Eerst strompelend erachteraan en even later gesommeerd om erin te gaan zitten vlogen we terug naar de afdeling. Wat ik daar zag, zie je alleen in films. De kap van Vince couveuse was er af plus alle zijpanelen. Vince lag helemaal open met veel artsen en verpleegkundigen om hem heen. De energie op zaal was compleet anders dan anders. Gierende adrenaline. 1 arts had de leiding en er werd overlegd. Ik werd opgevangen, moest gaan zitten. Ik ging zitten maar ik stond weer op, ging weer zitten en stond weer op. Vince lag er erbij alsof hij al weg was. Geen menselijke kleur meer en z’n benen en armen lagen er slap bij. Z’n hoofdje was achterover gekanteld. Hij werd gereanimeerd. Mijn brein schakelt die beelden nog steeds uit. Gevoelloosheid en paniek wisselden zich af als de deining van de zee, met die snelheid. Soms een gevoel van net als wanneer je wakker schrikt uit een droom waarin je een vrije val maakt. Maar het was geen droom. Niks deed er nog toe. We wachtten allemaal tot de arts wat zei. En die zei dat er weer een hartslag was.

De tweede keer van ‘bijna’ was toen Vince heel erg ziek was met z’n darmen. Hij zou geopereerd worden. Zijn buik was enorm opgezwollen, rood en blauw en je zag zijn aderen lopen. Er werd door de artsen vooraf aan de operatie een foto gemaakt. Het toont een sfeer dat niet verwacht werd dat hij dit ging overleven. Hoe de arts mij ook met zogenaamd meelevende stem ervan probeerde te doordringen hoe ernstig ziek hij wel niet was. Wat wilde ze ermee bereiken? Mij zogenaamd voorbereiden op zijn dood? Ik leefde nog altijd op de innerlijke overtuiging dat hij t ging redden. Mij voorbereiden vond ik onzin. Als het gebeurde was er nog genoeg tijd om daarmee te dealen op dat moment. En heel eerlijk: die zachtere stem opzetten viel bij mij helemaal verkeerd. 

Zoiets had ik al vaker ervaren. Dan dacht ik waarom verander jij je stem, het is niet jouw kind! Blijf gewoon de professional, wees aardig maar je hoeft niet te doen alsof je zelf treurt, wees de professional.

De derde keer van ‘bijna’ lag hij op de ic net na zijn laatste operatie. Zijn beademingstube zakte weg toen hij zich draaide naar de kant van het bedje waar ik ging staan.

De pleisters die de tube op zijn plaats hielden waren losgelaten door het vele sabbelen erop en waren niet op tijd vervangen. Ik zag het gebeuren en zag hem ook geen lucht krijgen en wegzakken. Onder mijn ogen. Ik raakte direct in een enorme paniek en schreeuwde om hulp. Weer een paar adrenaline shots erin en god mag weten welk ander wondermiddel nog meer. Maar hij was er weer bij.

Vince’ verblijf op de NICU gedurende drie maanden waren volgens mij een ware marteling voor hem. Niks rozigs aan op z’n zachtst gezegd. Van al die bijna’s heb ik me weleens afgevraagd of Vince’ dood zou kunnen aanvoelen als een bevrijding van die marteling. Zou het ergens ook zo voelen? Goddank hoefde ik er niet achter te komen.

Ik kan me voorstellen dat die donkere plek waar ik kwam op die bijna momenten dat ik dacht dat hij al was overleden dat dat de plek is waar ik misschien wel heel lang was gebleven als hij echt was overleden.

Wat als. Wat als.

Mirjam overkwam het. Ze was zwanger van een tweeling en verloor beide zoontjes. Ik heb Mirjam leren kennen via Facebook, in een besloten groep. Ik zag posts van haar voorbij komen over hoe ze zich voelde en ze sprak over Sander en Dennis en hoe ze post op hun naam had ontvangen vanuit Stichting Stil. Het maakte zo’n indruk op me en hoewel het een moeilijke vraag was, vroeg ik haar of ze haar verhaal voor de podcast wilde doen. Dat wilde ze wel, maar liever op het moment dat de lockdown weer voorbij was, dat in ieder geval de scholen weer opengingen en haar dochters weer naar school gingen zodat ze wat meer tijd en ruimte had. Ze kwam naar mijn studio in Alkmaar en ik was verrast door haar. Ze straalde kracht uit en tegelijk schepte ze een soort luchtigheid met haar aanstekelijke glimlach en humor. Ze vertelde haar hartverscheurende verhaal, maar sterk door haar verteld. Ik kan erover schrijven, maar dit verhaal, daar kan je het beste naar luisteren. Alle emoties komen wel voorbij én ze vertelt voor mij nieuwe informatie. Je valt van de ene verbazing in de andere. Lieve Mirjam doorbreekt weer een stukje taboe.

Luister maar.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Pin It on Pinterest

Share This